Timo d'Italia (11)

17 mei 2010 -

Maandag 17 mei

Zwarte kat

Eindelijk weer eens aanwezig bij de start. Het peloton vertrekt vanuit Frosinone, een flink stuk zuidelijker dan Monte Terminillo, waar we zondag zijn geëindigd. Veel zon deze ochtend en op papier een eenvoudige etappe. Iets minder dan 190 kilometer over relatief vlakke wegen richting Cava de’ Tirreni. De hele stad is uitgelopen om de fietsende helden uit te zwaaien. Voordat de hele roze colonne op weg gaat, is er de dagelijkse presentatie van de renners. De speaker: ‘Ivaaaan….!’ Het publiek: ‘Baaasssoooo!’ En dat ritueel bij iedere Italiaan met een nummer op zijn rug. Het publiek is uitzinnig. Ook nu de Italianen, op de ploegentijdrit na, nog steeds geen etappe hebben gewonnen in hun eigen ronde. Speciale aandacht is er vandaag voor Stefano Pirazzi en Valerio Agnoli. Jongens uit de regio. Met een baby op zijn arm steelt Pirazzi de show. Iemand uit het publiek schreeuwt iets naar Agnoli. De kleine druktemaker van Liquigas steekt lachend zijn middelvinger op. Waarschijnlijk een oude bekende. Daar zijn de Rabo’s. Tom Stamsnijder als eerst. Hij heeft een zwaar weekeinde achter de rug. Vooral zaterdag, de dag dat hij 25 jaar oud werd en op weg naar Montalcino als een zwartgeblakerd lijk over de streep kwam. Slechte dag, slecht weer, slechte wegen, slag gemist, achtervolgen en ook nog een hongerklop: zo luidt de samenvatting van zijn verjaardag. Maar nu lacht hij weer en hij zegt de aanval te gaan zoeken. Om 12.43 uur geeft burgemeester Michele Martini het sein dat de renners zijn stad mogen verlaten.

Ik rijd nog één keer mee met Ride Cycling Review en besluit morgen maar weer eens in de trein te stappen. We zijn nog niet weg of het begint alweer te regenen. We rijden naar het zuiden en dat is te merken, vooral als we langs Napels komen. Geen oude vestingstadjes meer, maar troosteloze flats die echt bijna op de snelweg staan. Het lijkt erop dat het de Napolitanen weinig uitmaakt. Ze hebben de ramen wagenwijd open en als het even droog is snellen ze naar buiten om de was op te hangen. Alsof ze in het bos wonen. Ook de auto’s en hun chauffeurs ondergaan langzaam een transformatie. Als je niet 150 rijdt, bumperen ze je de rechterbaan op. Bijna alle wagens zitten onder de krassen of zijn in het bezit van een deuk. In de verte zien we de Vesuvius. Die mag er wezen. Tegen drie uur rijden we Cava de’ Tirreni binnen. Op 24 mei 1997 finishte hier voor het laatst een etappe van de Giro. Marco Pantani reed die dag over een kat heen en kwam zo hard ten val dat hij naar huis kon. Het schijnt een zwarte kat geweest te zijn met oranje ogen, maar daarover verschillen de meningen. Deze informatie weet ik natuurlijk niet uit mijn hoofd. Ik lees het in het rondeboek, de onmisbare Giro-bijbel vol nuttige én zinloze informatie.

De etappe. Een kopgroep van vier man en zoals beloofd zit Stamsnijder erbij. Maar ze krijgen te weinig ruimte. Op diverse stukken van het parcours staan de wegen blank en is het waterhappen voor de renners. Met nog 20 kilometer te gaan hebben de koplopers nog 50 seconden. Sensatie tijdens de achtervolging. Een groep met Alexandre Vinokourov, Vincenzo Nibali en Damiano Cunego rijdt weg bij het peloton, waar onder andere Bauke Mollema en Cadel Evans inzitten. Tien kilometer alles op een lint, maar uiteindelijk komt alles en iedereen weer bij elkaar. De straten van Cava gaan lichtjes omhoog. Vino en Evans sprinten mee, maar niemand is sneller dan Matthew Goss van HTC-Columbia. De derde Australische zege in vier dagen. De tweede plaats is voor Filippo Pozzato en dat doet de Italiaanse volgers pijn. Het is hun ronde, waarom wordt er niet meer gewonnen?

Morgen oversteken naar de oostkust.

A domani!

Timo Bruijns

Twitter.com/timoditalia

« vorige

Overige nieuwsberichten

Banners

Aanmelden nieuwsbrief

Disclaimer


E-mail adres: