Timo d'Italia (10)

Zaterdag de modder, zondag de mist. Een meter of honderd achter de finish op de Monte Terminillo staat de bus van Rabobank. Alles hier op bijna 1700 meter is in dikke nevel gehuld, aan de kant van de weg ligt nog flink wat sneeuw. Bauke Mollema komt het oranje gevaarte uitgestapt. Capuchon rond zijn hoofd, lichaam flink ingepakt tegen de kou. Als hij praat komt er rook uit zijn mond. Daarom mag hij ook niet te lang praten. Hij moet de auto in, die sneller naar beneden kan dan de bus. Op naar de warmte van het hotel, naar de massagetafel, naar bed. Bel anders nog even als jullie meer willen weten, zegt de perschef. Dat doen we. Wij dalen lopend in ongeveer hetzelfde tempo als de Rabo’s de berg af. Soms halen wij de auto in, soms haalt de auto ons in. Ondertussen met de renners pratend door de telefoon over de hoopgevende etappe van vandaag.

Mollema als dertiende over de streep, in een groepje van acht met daarin de favorieten. In de mist de Terminillo oprijden tussen Cadel Evans, Ivan Basso, Alexandre Vinokourov. Zelfs even aanvallen omdat het hem niet snel genoeg ging. ‘Moléma, Moléma’, schalde het uit de speakers. De rit van zaterdag is weer vergeten. Ja, hij had van voren moeten zitten toen het peloton brak. Een stomme fout die tijd en onnodige kracht heeft gekost. Maar een jongen van 23 jaar mag fouten maken tijdens zijn eerste grote ronde. Vijftiende nu in het algemeen klassement, na dik een week Giro. Hij zegt dat hij goed herstelt en dat hij de klimmen eigenlijk nog het liefst iets steiler heeft dan vandaag. De ploegleiding van de Rabobank heeft meer om tevreden over te zijn deze zondag. Pieter Weening komt boven bij de eerste dertig en staat in de stand nog zelfs een plaatsje hoger dan Mollema. En Steven Kruijswijk maakt deel uit van een groep vluchters met daarin ook de latere ritwinnaar Chris Sörensen. De 22-jarige Nederlandse neoprof moet de Deen laten gaan, maar wordt pas drie kilometer voor de top bijgehaald door de achtervolgers.

Inmiddels is de Rabo-auto in de mist en regen verdwenen en vluchten wij de perszaal in om op te drogen en het buffet te zoeken. We prijzen ons gelukkig dat we vandaag weer net op tijd bij de finish waren. Dit keer had het echt niet veel gescheeld of we hadden de etappe moeten kijken in een afgelegen restaurant. Ergens een kilometer of zeventig voor de finishplaats stonden we op een verlaten landweg nog naast de kapotte auto van Kathy. Onze trouwe liftgeefster was iets te hard over een steen gereden, waardoor er totaal geen beweging meer in de kleine machine was te krijgen. De Italiaanse wegenwacht bracht redding. Binnen twintig minuten was een monteur ter plaatse. Met een brandend sigaretje in zijn mond keek hij even onder de motorkap, voelde hij nog aan een paar knoppen en zorgde hij ervoor dat we alsnog met een klein uurtje voorsprong op de renners de Terminillo opreden.

De Giro blijft een avontuur, een uitputtingsslag en een ontdekkingstocht. Voor de renners, maar ook voor de volgers. Morgen afscheid van mijn reisgenoot Jansen. Met pijn in mijn hart. O sole mio.

A domani!

Timo

• 18-05-2010| Menchov heeft bronchitis
• 18-05-2010| Boom 3e in California
• 17-05-2010| No. 19 voor Teutenberg
• 17-05-2010| Timo d'Italia (11)
• 17-05-2010| Oppermachtige Phinney!
• 17-05-2010| Goss wint in de Giro